و قفل شد

این گونه به پایان می رسه..هرچند که اغازم در میان پرده های تاریکی اغاز گشت

خاطرات من..چه شیرین و چه تلخ..در انتهای یک تصمیم که اغازی نیز ندارد ..به دست فراموشی سپرده می شـــــــــــود

و رفتم شاید تا ساعتی دیگر..شاید تا فردایی دیگر و شایـــــد برای همیشه!

از همه عزیزانی که این مدت منو برای نوشتن این وبلاگ راهنمایی کردند ممنونم..از همه عزیزانی که صمیمانه با نظر هاشون یاریم کردن و حتی کسانی که دیدن ولی نظر ندادن

حلالم کنین

حنا جان...ادرس وبلاگ جدیدم رو برو از شیوا بگیر..اون داره اینجا نمی تونم بذارمش..از شیوا بگیر..شیوای تنهاترین خورشید رو می گم ها!

قربان همه ی شما!

اری من پروانه ای بودم که در میان عاشق خود سوختم.پرهای رنگینم سبز و زرد و ابی و یاسی ..سرخ سرخ گشت به رنگ شعله ی عاشق و بعد سیاه که گویا در ماتمی سخت می سوزد

کاش می شد ارام ارام در کنار دریاچه ی درخشان زندگی در میان درختان انبوه جنگل دل راه ر فت.ماه نقره ای رنگ که نورش را در میان اب ابی می اندازد مرا یاد چهره ای اندازد.چهره ای زیبا..چهره ی دلبرا از معشوقه ام.

اری اری من عاشقی هستم که در نیاز شمع می سوزم اری اری من ان گلی هستم که در نیاز افتاب پژمرده می گردم.

اری اری بگذارید مرا مجنون دیوانه بخوانند.نگویند عشق نمی داند چیست...مرا بی عشق نخوانند!

بگذارید وقتی ازمیان کوچه های سخت تنهایی به ارامی لحظه هارا پشت سر می گذارم ......انگشت های خود به سویم گیرند..اما نگویند عشق نمی داند چیست..مرا بی عشق نخوانند

اری اری من ان عاشق بدورم..معشوقه ی من در میان باغ اطلس و من در بیابان بین خاشاک

عشق من همچو اب ارام ارام و من همچو اتش بس فروزان

عشق من ابیست و من سرخ همچو شعله های فروزان

عشق من افتاب و من برفی که در شعله ی او اب خواهم گشت..

عشق من نوری که تاریکی دل را رو به روشنایی برد

اری اری بگذارید بگویند که او مجنون دیوانست ..اما نگویند که او عشق نداند..

اری اری بگذارید مرا دور از دنیا بدانند..مرا در عشق خود تنها ببییند..مرا در اسمان رویا ها بشانند..اما نگویند او نداند عشق چیست..

من عاشقی بودم که در دنیایی تنهایی ..در تاریکی دل بار دیگر گم گشتم

ذره ذره اتش عشق وجودم را همی سوزاند..

اری اری بگذارید بگویند او سوخت از دیوانگیش اما نگویند نفهمید عشق چیست

دریای من رویایی من ..ای باران دنیای من ...چشمان شفافت را دریا نمایان می کند

قلب من ..جسم..ای روح من....قلب زیبایت را ابر ها نمایان می کند!

بگذارید بگویند او مجنون دیوانه است..اما نگویند که نداند عشق چیست...!

غم و غصه ی دلو تو میدونی...

وقتی از بخت خودم حرف میزنم...

چشام اشک بارون میشه تو میدونی...

عمریه غم تو دلم زندونیه...

دله من زندون داره تو میدونی ...

هرچی بش میگم تو ازادی دیگه...

میگه من دوست دارم تو میدونی...

میخوام امشب با خودم شکوه کنم...

شکوه هایه دلمو تو میدونی...

بگم ای خدا چرا بختم سیاس...

چرا بخته من سیاس تو میدونی...

پنجره بسته میشه شب میرسه...

چشام اروم نداره تو میدونی...

اگه امشب بگذره فردا میشه...

مگه فردا چی میشه تو میدونی...

عمریه غم تو دلم زندونیه...

دله من زندون داره تو میدونی...

هرچی بش میگم تو ازادی دیگه...

میگه من دوست دارم تو میدونی...

چشایه ابیه تو مثله یه دریا میمونه

دله خسته یه منم مثله یه ماهی میمونه

ماهیه خسته یه من میخواد تو دریا بمونه

ماهی دوست داره خونش همیشه تو دریا باشه

بوسه بر موج بزنه کناره ماهی ها باشه

ماهیه خسته یه من بزار تو دریا بمونه

ماهیه خسته یه من بزار تو دریا بمونه

ماهی اگه تنها باشه خسته و دلگیر میشه

ماهی تو دریا نباشه اسیر ماهی گیر میشه

نکنه یکی بیاد چشماتو از من بگیره

ماهیه دل بمیره دریاتو ماتم بگیره

ماهیه خسته یه من نزار که تنها بمونه

ماهیه خسته یه من نزار که تنها بمونه

خیلی کارهات مث گوله  توی قلب من نشسته            من صدام در نمی یومد ، فکر کنم دلم شکسته

  از دستهایم آغاز شد .

گرمی بازوان سنگ را       ـ     دراز کشیدی

کنار طعم آبی ساحل

و در تحرک یک ابر   ـ      خوابت برد.

نقاش شدی.

تصویری از انعکاس ساده امواج  ، ـ    حرف دستهای تو

صدای ماهی ها  ،

خلوت نا آرام عمق  ،      در کشاکش هر جزر

و حرف خسته جلبک    ، ـ     زیر سنگهای نشستن

هجوم آبی ها ،     در لایه لایگی مردمک هایت 

و پشت نفسهای باد ...

و پشت نفسهای باد    ـ       حرفی بود

که به هم خوردگی  سوت و کور شن ها  را     ـ     به فکر نشستی

بزرگ شدی ،        بزرگتر از من

آنقدر که شوری دریا          در سطر سطر قدمهایت

به شکل رسید ،

آنقدر که من     ندیده شدم    ،       بوی آب گرفتم

و پشت دریا را ...،         و پشت دریا ها

هنوز راهی بود    ،     که تصویر کوچک من

انتظار چشمهای تو را           بالا می آمد.

عجیب خسته شدم ...

یک تکه موج                           از کاغذ حرفهای تو افتاد

به فکرم افتادی ....                     ...    ( صدای پرت شدن آمد )  ...

بیدار که شدی .. ـ              من غروب شده بودم .

و من غروب شدم      تا سرخی امتداد دریا

حرف دستهای تو باشد                و دست خسته من ...

نشسته ام       دریا ها را          غروب می کنم //                 

نیستی

نیستی و من فکر می کنم

آنقدر ها هم خوب نبوده ام

یا موجودی که لایق حرف های تو باشد.

من از باران چشم های تو شرمنده ام

و خداحافظی هایی که نا خواسته   بی جواب مانده است

هیچ وقت نخواستم بزرگ شوم . یا بزرگ باشم

کودکی هایم را دوست دارم .

هنوز هم برای یک بستنی ساده   دلم تنگ می شود

و دلم از حرف های تلخ پدر می گیرد

هنوز هم....

می دانم که نتوانسته ام جمله ای خلق کنم

که آرامش را احساس کنی     و اعتماد را

شاید دچار کابوس شده ام       و اینکه فکر می کنم ...

اصلا گوش می کنی ؟؟...    اینها یک نوشته ساده نیست

هیچ وقت فرصت خوبی نداشتم       تا حرف بزنم

از بزرگی ات  ... ـ  مهربانی ات...ـ

و حالا  توی فضایی که حتی دیوار ها هم       چشم دیدنم را...

ایستاده ام ـ    روی پاهایی که مرا دور کرده اند از خواسته هایم

دارم توی این اتاق ار دست می روم

من از سقوط نفسهای خودم حرف می زنم...

دلگير دلگيرم از غصه ميميرم …. مرا مگذار و مگذر
با پاي از ره مانده در اين دشت تب دار … اي واي ميميرم … مرا مگذارو مگذار
سوگند بر چشمت كه از تو تا دم مرگ دل بر نميگيرم … مرا مگذارو مگذر
بالله كه غير از جرم عاشق بودن اي دوست
بي جرم و تقصيرم مرا مگذارو مگذر
آشفته تر زآشفتگان روزگارم
از غم به زنجيرم مرا مگذارو مگذر
با شه پره انديشه دنيا گردم اما
در بند تقديرم مرا مگذارو مگذر

 سلام بهونه ی قشنگ من براي زندگي

عشـــــــــــــــــق، تنها دردي است كه بيماربدنبال علاج نيست،

 زيرا درد عـشــــــــــــــــــق برايش مطلوبتراز سلامتي است.

)))))))

          غروب عاشقانه رنگ طلایی است

آی الهه عشق درمن طلوع کن منو تنها نذار جون من منو تنها نذار

                    بی تو      هستم گلی بی گلبرگ

                                  غروب زیباست  اما نه غروب دوستی

              اشک من زبی مهری یار رنگ شفق  گرفت

ای کاش قطر های اشک بودم و از چشم تو  سرازیر می شدم

و زیر پای تو جان می دادم تا بدانی که چقدر دوستت دارم دوستت دارم ...........

                             به هوش بودم از اول که دل به کسی نسپارم .............

                                  شمایل تو بدیدم نه عقل ماندو نه هوشم............

                                                  گر طبیبانه بیایی بر سر بالینم...........

                                                        بدو عالم ندهم لذت بیماری.......

چشمانت دریای است و من قایقی آرام که جزر و مدش در حرکتم

نزدیکتر بیا  نزدیکتر بیا  تو تنها کسی هستی که اگر نزدیک بیایی سراب نخواهی بود و من  میآیم تا رد پایم را بر ساحل شنی ات به یادگاری بگذارم

                                   توای شط شیرین پر شو کت من   .......

                               وقتی فهمید می خوامش خندید و رفت

التماس را توی چشمام دید و رفت

با همه خوبیهام بی وفا

رنگ غم به زندگیم پاشید و رفت

دیگه دل از همه دنیا سرده

کی میگه گریه دوای درده

بعد از اون چشم من دیگه خواب نداره

بس که گریه کردم چشام آب نداره

هر چی من بگم باز تمومی نداره

از غم و غصه هام

که حساب نداره

چه کنم ای خدا با دل شکسته

چه کنم با دلی که ز خون نشسته

میدونست مهرشو با جونم خریدم

اما از عشق اون جز ریا ندیدم

اگر خدا حافظی در راه است ، سلام نکن .

اگر کلید قلبی رو نداری ، قفلش نکن .

اگردستی را گرفتی، رهایش نکن .

اگر دفتری را بستی، بازش نکن .

اگر قلبی را شکستی ، نازش نکن .

محبت مثل یه سکه می مونه ،که جای اون تو قلکه دله

برای در اوردنش باید دلو بشکنی .

می دونی واژه دوستی یعنی چه؟

داشتن اونی که ستایش کردنش ، تمومی نداره .

می خوام قلکه مو بشکنم ، تا با نصفش ناز تو رو بخرم ،با نصف دیگش، مداد رنگی بخرم ناز

 تو رو بکشم .

یک بوسه از لب های تو در خواب گرفتم، گویی که گل زچشمه ی

مهتاب گرفتم .

هرگز نتوانی که از من دور بمانی ، چون در دل خود عکس تو را قاب گرفتم .

هیچ وقت به خودت مغرور نشو ،برگ ها وقتی می ریزند که فکر می کنند طلا شدند .

ـ بله الان صداش می کنم.

سپس با عجله به داخل رفت و در را بست.دقایقی بعد مادر از خانه انها بیرون امد.او به محض دیدنم پرسید :دیدیش؟ چه طور بود؟

با شرم جواب دادم :نه ندیدمش .یه بچه درو باز کرد

مادر خندید :ماشالله سیزده سالشه..بچه که نیست

با ناباوری پرسیدم :یعنی میهن بانو که می گفتین همون دختر بچه ایه که درو باز کرد؟

ـ دختر بچه کجا بود؟یک خرده ریز است ولی مثل پنچه افتاب می مونه

ـ اون خیلی کوچیکه

ـ توقع داشتی یک ژیر دختر برات پیدا کنم؟زن هرچی کم سن تر باشه بهتره.هرجور بخوای بارش می اری.اصلا مگه خودت چند سالته؟

ـ باشه.بلاخره من بیست و دو سلمه.اون دختره نه سال از من کوچک تره.

ـوقتی من زن پدرت شدم دوازده سالم بیشتر نبود.اینجوری بهتره

و هرچه گفتم مادر یک جوابی در استین داش.روز بله بران خاله ام با دیدن میهن بانو با صدای بلند طوری که من بشنوم گفت :به به..چه عروس خوشگل کوچولویی.

از این تمجید هیچ خوشم نیامد.با خودم فکر کردم انها عقل ندارند.اخر این الف بچه چطور می تواند اشپزی کند یا رخت بشورد؟حالا مادر من فکرش اشتباه بود و اینکارا کرد.پدر و مادر این دختر چرا زیر بار رفتند؟ به هرحال چاره ای نبود.میهن بانو رسما نامزد من شد و تا امدی بفهمیم دنیا دست چه کسی است مارا سر سفره عقد نشاندند.بعد هم عروسی.روز اولی که با همسرم زیر یک سقف  زندگی کردیم وقتی از خواب بیدار شدم دیدم او هنوز خوابست.ترسیدم اگر صبح زود بیدارش کنم رشدش مختل شود.بنابرین بدون خوردن صبحانه به سر کار رفتم.ظهر به خانه بازگشتم  میهن بانو به سرعت سفره نهار را گشود

غذایش چنان تعریفی نداشت  و بدتر از ان اینکه دست راستش را به شدت سوزانده بود  پرسیدم :دستت چی شده؟

ـ اب برنج ریخت روی دستم

ـ کرم زدی؟

ـ نه یک مقدار سیب زمینی خام گذاشتم روش

انقدر ضعیف بود که می ترسیدم کاری از او بخواهم.بیشتر کارهارا خودم انجام می دادم.لباس هایم را توی حمام می شستم و روز های تغطیل تمام خانه را نظافت می کردم تا اون کمتر خسته شود

سه ماه پس از ازدواجمان وقتی خبر باردار شدن میهن بانو را شنیدم چنان یکه خوردم که گویا خبر بیماری لاعلاجی را به من داده بودند.به مادرم گفتم :میهن بانو خیلی ضعیفه می ترسم زیر زایمان بمیره

مادر جواب داد :بلاخره هر زنی باید بچه دار بشه من هم اولین بچمو تو ۱۴ سالگی بدنیا اوردم

نمی دانم چرا مادرم مدام میهن بانو را با خودش مقایسه می کرد .درحالی که او زن قوی بود و گمان نمی کنم در ۱۴ سالگی هم به اندازه همسرم ضعیف و ریز اندام بوده باشد.روزی که در حال وضع حمل بود هرگز فراموش نخواهم کرد.ولوله ای بر پا بود.زن ها تو سرشان می زدند.قابله نمی توانست بچه را بدنیا بیاورد.ناگهان مادر میهن بانو با چهره ای براشتفته بیرون امد و با التماس به من گفت :پاشو برو پشت بوم اذان بده بچم از دستم میره!

نفهمیدم چگونه خودم را به پشت بام رساندم بعد از چهارمین ال...اکبر صدای گریه بچه در فضای خانه طنین انداخت.هماهن جا سجده شکر به جا اوردم.همسرم از یک زایمان بسیار سخت جان سالم بدر برد.فرزند ما که دختر بود کوچک و کم وزن به دنیا امد و همسرهم نیز به قدری ضعیف شده بود که توان نگه داری از او را نداشت.حتی نمی توانست به بچه شیر بدهد.ارزو تمام شب را گریه می کرد عاقبت اورا نزد پزشک بردیم.دکتر به محض دیدن ارزو گفت :این بچه گرسنه است به خاطر همین بی قراری میکنه.برید براش شیر خشک بخرید!

در ان زمان مردم اصلا از شیر خشک استفاده نمی کردند.ما اصلا نمی دانستیم ان را باید از کجا بخریم.دکتر نشانی مغازه ای را به ما داد .مادرم وقتی فهمید پشت چشمی نازک کرد و گفت :واه مگه میشه یک زن تنتونه به بچه خودش شیر بده؟اینا همش ادا اطواره.مگه من چند سالم بود ک بچه دار شدم؟من به همه به همه بچه هام خودم شیر دادم.نتونستم در برابر او کوتاه بیام.بنابرین گفتم :شاید شما تو چهارده سالگی پهلوون بودید.اخه به این زن بیچاره نگاه کن.یک مشت پوست و استخونه.چطوری می تونه یک بچه رو سیر کنه؟ هرکاری خواستید با زندگی من کردید.ولی دیگه نمی زارم.همین فردا می رم براش شیر خشک می خرم

مادرم که حسابی بهش برخورده بود پرسید :من با زندگی تو چکار کردم؟

 ـ چقددر به شما گفتم زن کم سن و سال نمی خوام؟ اخرش کار خودتونو کردید.حالا من هیچی.اون بنده خدا می دونی چقدر داره عذاب می کشه؟میهن بانو یکی رو می خواد مواظب خودشباشه.حالا این بچه ام شده وبلا گردنش

مادرجواب داد :فکر می کنی اگه ما میهن بان ورو برای تو نمی گرفتیم به این زودیا شوهر نمی کرد؟ نه جونم.کسی که بخواد دخترشو شوهر بده بلاخره می ده.حالا تو نه یکی دیگه.تازه خیلی شانس اورد گیر مرد دلسوزیمثل تو افته.اگر یه شوهر بی خیال نصیلش می شد چی؟

این حرف مادر چشمان مرا بروی حقیقت باز کرد.حق با او بود.این خانواده دختر هستند که باید از ازدواج زودهنگام دخترشان جلوگیری کنند.اگر انها تمایل نشان نمی دادند این وصلت انجام نمی شد.همان وقت با خودم عهد بستم دخترم را قبل از سی  سالگی شوهر ندهم.ابتدا همه به این تصمیم من می خندیدن و می گفتند :مگه میشه؟ در ان زمان اغلب دختران قبل از رسیدن به سن هیحده سالگی به خانه بخت می رفتند و به همین خاطر این کار بعید به نظر می رسید.

دومین فرزند ما وقتی همسرم بیست ساله شد به دنیا امد.در زمان تولد ازاده ما به هیچ وجه مشکلاتی را که در به دنیا امدن ارزو داشتیم نداشتیم

افتاب سومین دختر ما ۵ سال بعد متولد شد.من به وضح دیدم که میهن بانو در هنگام تولد او بیسار راحتر و با کفایت تر از زمانیست که فرزند اول مان به دنیا امد.بنابراین این فکر که هرچه یک دختر دیتر وارد زندگی زناشویی شود به نفع اوست در من تثویت شد.دختر ها بزرگ شدند و من بیش از رهرچیزی ان هارا به ادامه تحصیل تشویف می کردم.بلاخره ارزو دیژلم گرفت.درهمین وقت خیل خواستگاران به سمت خانه ما سرازیر شدند و من با قاطعیت به همه گفتم نه .دخترم می خواد درس بخونه

همسرم به این کار  من اعتراض کرد در برابر او نیز اسیستادم و گفتم :مگه یاد ت نیست ما چقدر سختی کشیدیم؟من میخوام دخترامو وقتی شوهر بدم که مطمئن باشم کاملا عاقل شده اند و به راحتی از پس زندگی برمیان

بقیه در ادامه مطلب!! حتما بخونید جالبه

از میان گل ها، رز سرخ را چون زیبایی لب تو را می ماند.

از درختان بید مجنون را چون نشان از جنون عشق من دارد.

از آسمان، رنگین کمانش را چون طراوت تو را یادآوری می کند.

از کوه ها، بیستون را که آثار تیشه عشق بر آن ماندگار شده است.

از رودها کارون را که چون عشق من سرکش و تند است.

 از شب، انتهای آن را که می توانم در خیالم با تو سر کنم و نجوا نمایم.

از روز، خورشید را که چون عشقم به تو تابناک و پر حرارت است.

 از شهرها و کوچه ها شهر تو و کوچه تو را که دلم را جلا می دهد.

و از میان رؤیاها، رویای سبز با تو بودن را که جان نواز است.

این است همه دنیای من که همه روزها و شب های آن با عشق تو رنگ آمیزی شده است.

عشق خوب من!

از میان گل ها، گل آفتابگردان گل ویژه ای است. شاید مهمترین ویژگی که دیگران برای آن نام می برند آن است که آفتابگردان همیشه نگاهش به خورشید است ولی من نکته دیگری در آن را نیز دوست دارم.  غروب که می شود آفتابگردان با حسرت رفتن خورشید را می نگرد و اندک اندک که خورشید دور می شود گویی رمق از جان این گل عاشق نیز می رود و نشاط خود را از دست می دهد. شب که می شود ستارگان یک یک بر پهنه آسمان ظاهر می شوند ولی عجیب است که دیگر آفتابگردان به آسمان نگاه نمی کند.  حتی ماه با همه زیبایی و روشنایی دل فریبی که دارد نگاه آفتابگردان را به خود جلب نمی نماید. آفتابگردان همچنان سر در گریبان دارد و چون عاشقی دور از معشوق در خیال خود سرگرم مغزله با یار است و داغ نبودن محبوب را با اندیشه در باره او سبک می کند ولی نمی خواهد با نگاه به ستارگان زیبا و ماه جهان آرا، حتی چشمانش به معشوق جفا کند. او فقط به دنبال خورشید است.

فردا صبح که دوباره خورشید از دور دست های افق در آسمان پدیدار می شود و گرمای عشق را بر جان عاشق آفتابگردان می گستراند، گل عاشق دوباره جان می گیرد و مست می شود و سر بلند می کند و به خورشید لبخند می زند و هر طرف که خورشید می رود او نیز به همان سمت می چرخد.

عشق پاک من، چون خورشیدی بر جان خسته من بتاب و بدان که تا ابد در قلب من جاودان می مانی.

سوختم باران بزن شاید تو خاموشم کنی

شاید امشب سوزش این زخمها را کم کنی

آه باران من سراپای وجودم آتش است

پس بزن باران بزن شاید تو خاموشم کنی!